16 октомври 2007

Збогум Тоше...


Јас сé уште не можам да изберам достоен збор за збогување со овој симпатичен младич, редок пример на јавна личност од шоубизнисот и воопшто особа што зрачеше со толкав оптимизам за живот, исполнета радост, искрена верба во животот и вера во Бога, нерасипан продукт на толку разгалената балканска естрада, момче со одлика на едноставност, секогаш добра воља и нежност. Тешко ми е сега да кажам било што, а ете, не го познавав човекот, а ниту пак редовно ја следев неговата кариера или слушав неговата музика. Но ме погоди мислата на расплетот на животот и смртта, границата на постигнување на можното и невозможното, точката на растегнување на човековиот талент до точката на кинење, каде сме ние како луѓе во оваа приказна на животот? Каде сум јас како човек и која е смислата на мојот живот? Дали јас како човек следам по секоја цена одредена цел за која сум спремен да одам до крај и да платам по цена на мојот живот? Многу прашања на кои секако дека често немаме одговор се додека не бидеме погодени од некоја трагедија на изгубен млад живот, во случајот момчето со ангелски глас, амбасадорот на Македонија кој отвори многу граници што ниту една политичка гарнитура не може во така краток период да ги отвори, да поврзе толку луѓе кои со солзи, плач, свеќи и пеење на неговите песни го слават животот и надежта од еден позитивен дух и мисија да се подели насмевката со некој кој не умее да ја покаже или подари на друг? Ете, самиот си давам одредени одговори за смислата на нашето постоење, Божјата воља за живот кој има смисол, кога ќе подариш нешто што нема да те осиромаши, а ќе го збогати твојот ближен.
Тоше и таков каков што беше во својата скромност и едноставност ја исполни мисијата со својата дарба. Сега кога го гледам на вести Балканот обединет во тага, гледам дека ние кои се уште ја живееме нашата мисија не треба да бидеме загадувачи на просторот означен за живот, нации што се мразат, убиваат, проколнуваат, водат војни, крадат и убиваат, навлекуваат проклетство и на себе и на своите потомци. И колку несреќи треба да нé снајдат поединечно или групно за да сфатиме дека сме си потребни едни на други како сврзани садови овакви какви што сме, дека треба да го бараме од Бога дарот на безгрешната љубов и човечност да си служиме едни на други, да се подигаме кога е најтешко и да бидеме писмо еден за друг, за сите, напишано на нашите срца.
Тоше, ти требаше да ја извршиш својата мисија и да заминеш во мир, едноставно во сон таму негде на патот, а јас да го живеам денот и да учам секојдневно поставувајќи си го ова прашање, Господе, направи ме утре подобар човек, од денеска и покажи ми го вистинскиот правец!!!
Збогум Тоше! Пеј слободно на небото, сигурен сум дека веќе имаш добро место меѓу хорот на ангелите. Господ е сега навистина со тебе. Верувам!

13 октомври 2007

Tako je malo riječi palo...

Evo me na promenadi nove valne dužine. Riječi je za sada malo ali priča počinje od samog početka.
U mirisu jeseni zapliskuje me sjećanje na ljetne tople dane, plaže i sviježina mora kod stojim, sjedim ili hodam po plaži u potrazi za sviježu krv nove smjene neisunčanih turista u nadi da će baš neko od njih biti počasni gost broda kojeg bukiram. A bilo je naravno dugo i toplo ljeto, borba za svaku kunu i nemilosrdna konkurencija koja će pokušati na svaki način da desetkuje vaše borbene redove na ovakav ili onakav način da bi dokazala da je bas njihov izlet bolji od moga.

I kada se uporede ta dobra četiri i pol mjeseca znoja, psiholškog rata, nervoza, seljačkih faca u kupaćim kostimima sa proredima među zubima kako zavode ''nevine'' istočnjakinje, ponekad nedovoljno održavanje plaža pored plavih zastavica za čistoću i uređenost, gutljaj evropejizma pomješan dalmatinskom bevandom, skupoća cijenika svake godine i teškoća da konačno naselje Medena dobije bolji izgled, malo finansiski moćnije goste, no i odbaci poltrone koji kvare image hrvatskog turističkog blaga, pogledam more, pogledam niz maslina dok biciklom vozim prema plaži, osjetim miris joda, soli, vina, domaće rakije u zraku, pogledam nebo i kazem, Bože hvala ti za ovo.
Moje duhovno i tijelesno zadovoljstvo zbog koje ponovo svako novo jutro zavolim ovaj svijet i krećem sviježim mislima naprijed, kao novak koji jedva čeka da obuče uniformu i krene u boj, u boj!!!
Priča o lijepim stvarima uvijek uspje uništiti ružnoću ovoga svijeta. Neka se samo množe kroativni ljudi. Ako ih ne nađemo u dovoljnom broju, počnimo ih uvoziti! Show must go on!!!

11 април 2007

Кој тоа таму пее???

Администрацијата на претседателот Џорџ Буш и Пентагон се меѓу носителите на наградата „Замолчување на годината“ за 2007.

Центарот за заштита на слободата на говорот „Томас Џеферсон“ секоја година им доделува „награди“ на оние што, според него, најмногу го прекршиле основното човеково право, односно Првиот амандман.
Добитниците се објавуваат на 13 април - роденденот на претседателот Томас Џеферсон.
Според центарот, администрацијата на претседателот Буш се обидела да ги обесхрабри, модификува и понекогаш да ги цензурира научните извештаи и трудовите поврзани со глобалното затоплување.
Пентагон е критикуван поради тајната истрага за организациите - иницијатори на мирни антивоени протести.

Специјална екипа од 2003 досега ја следи и електронската пошта на учесниците на протестите. Работата на овој тим беше откриена во минатата година.
Меѓу оние на кои ќе им припадне ова признание е и членот на Претставничкиот дом на Американскиот конгрес, Пит Кинг, кој побара истрага за шпионажа против весникот „Њујорк Тајмс“ поради откритијата дека федералната влада следи меѓународни банкарски трансакции.
(преземен текст)

Сега многу лесно може да се заклучи кој тоа се обидува да му ги затвори ушите и очите на својот народ и постојано да го држи во стрес предизвикан за следење на трендот на глобалните светски интереси за сметка на некаква си безбедност и борба против тероризмот, а во името на некаква демократија на која сите ние се огледуваме денес. Злото предизвикува зло, велат, војната предизвикува војни, а смртта смрт од освета. Бумерангот во светски рамки им се враќа секогаш повеќекратко на оние што го испуштија од рака, а изгледа дека историјата некои неможат да ја научат и покрај безбројните повторувања низ вековите, дека апсолутно не можете да контролирате нешто доколку тоа не сака да биде контролирано од вас. Кога тогаш, тензијата мора да пукне. Така беше со вековното ропство, ослободителните војни, колонијалните поседи, па модерното ропство на расната дискриминација против обоените која владееше и во минатиот век, виетнамската војна, еве сега и Ирак итн.
Ако државникот со најмал коефициент на интелегенција до сега не може да се сети каде го води својот народ и во чие име, го разбирам. Прво треба да научи да вози велосипед, оти за малку идиотски ќе загинеше од неколкуте падови, па треба да научи како се џвака тврда храна, оти исто така не толку одамна ќе се задушеше со јадење на переци, иако на никој и немаше да му предизвика некоја голема штета. А потоа, треба да научи да го слуша гласот на својот народ! Не постои ниту една земја која може да се нарече колевка на демократијата а да се соочува до ден денес со вакви инфантилни загонетки и "награди" за затупување на сопствениот народ и убивање на вистинските државници во замена за сурогат династии!

23 март 2007

Ко бајаги Комаја...

Ало,
Баш сега читав во весник дека македонските комајци шетаат по училиштата и предлагаат нов метод на сексуално еротска едукација кај младите ѓоа да ги научат како подобро да се спознаат, неофицијално со дозвола од владините институции. Па се прашувам, што ќе следи после, професионален вовед во бедните порничи снимени на мобилките за да се научат децата како полесно да останат бунтовници без причина, заложба за нов македонски Вудсток?
Земи сé што животот ти нуди и легни со секој што ке ти се насмее под мустаќ без разлика на раса, пол и вероисповест? Која глупост? После тоа веројатно ќе следи јавно прогласување на дискриминација во школско образовниот систем бидејќи постојниот не им дозволува на учениците јавна егзекуција на своите нови сексуални навики? Па кутрите се приморани да снимаат по ходници, хаустори, училници, јавни ве-це-а, во тајни соби во секакви комбинации, а можеби во скора иднина како запоставени ќе ги вклучиме и домашните миленичиња и сите ќе бидеме едно мало среќно семејство, по урнекот на една легална европска партија за општење со деца и животни? Не би ме зачудила скорешната појава на оваа варијанта кај нас, па нели со сите сили едномислено сакаме во секој поглед да се приближиме кон големото европско семејство? Само уште една прикачена инфекција од демократија во онака излитениот систем на вредности? Она што следи ќе биде легализација на хомо браковите? Да видиш да не веруваш!!!
Абе, јас предлагам тие сексуални финеси да се практикуваат под строг надзор на чуварите на еден нов Голи оток. И онака
веќе споменатите комајци се сунчаа пред некоја година на еден од хрватските брегови, онака среќно голишави во семинарско групно расположение па удри на кој ќе стигнеш, каде што ќе стигнеш и со што ќе стигнеш. Па што ќе им фали во доброволна изолација на превоспитување, во околина каде што се гледаат само карпи, бранувано море и чиста голотиња? Голи оток е створен за тоа. Вратете му го сјајот драги хрвати.
Што да се каже друго од овој збир на невкус, неморал и пад на секоја вредност, етика и воспитување, похотно конзумирано од личност што треба да го даде својот печат во општеството и создавањето на идно семејство? Јас би рекол, народ кој има ваква младина, можеби ќе ТРЕБА ДА СЕ ЗАПЛАШИ за својата иднина!!!


02 февруари 2007

Ние и СИ ЕН ЕН


Алоха, пред извесно време имаше мала еуфорија во некои медиуми дека CNN weather го има забележано Скопје како дел од денешна Србија, т.е. некогашна Југославија.
Бев веднаш на сајтот и ја отворив страницата на СИ ЕН ЕН и видов дека тоа не е вистина и не верувам дека ваква сериозна телевизиска станица би си дозволила ваков гаф. Без разлика што понекогаш американците се прагматично затупени во одредени изјави или контракултурни дебати, мислам дека овој пат за џабе си правиме лоша реклама дека не се знае доволно за нас од икс причини.
Ваквата несериозност можеби им годи на некои медиуми да увезуваат непотребна паника и глупости и со тоа да ни то зајакнуваат таканаречениот патриотизам, за да бидеме малку подалеку од некои вистински проблеми кои ни се случуваат дома.
Затоа, прво вие драги медиуми научете каде е Македонија а после кривете го СИ ЕН ЕН за сé друго.
Кој не верува нека отиде на порталот да види дека покрај Скопје, за временската прогноза стои
Macedonia и само Macedonia.



09 јануари 2007

И по Садам, Садам!!!


Крајот на старата година помина делумно во еуфорија, делумно во амбиент било и да не се повтори. Меѓу настаните што оставија белег за паметење, мене ми остави симпатичен и помалку комичен впечаток овој некролог на некогашниот ирачки претседател, некои ќе го наречат помалку или повеќе диктатор, батина и бог, некогаш семоќниот "вавилонски" потомок, господинот Садам Хусеин.

Долупотпишаниот г-н Слобо кој му оддава почит на тукушто обесениот за воени злосторства Садам, нé потсетува на едно време кога со полна надеж го полневме домашниот и девизниот буџет на привремена работа во пустинскиот Ирак и околниот арапски свет, каде што голем број на работници од тогашната СФРЈ pa i СР Македонија се печеа на пустинското сонце во тогашната блиско источна долина на рајот, градејќи го царството на Садам. Се градеа мостови, фабрики, улици, бункери и што сé не, а за возврат се стекнуваа американски долари, нафта за потребите на нашата федерација, friendship & fellowship со тамномурестите студенти кои во контигенти доаѓаа во пријателската СФРЈ како симбол на блиско-источното пријателство не само со Ирак, туку и со целиот арапски свет и потсетуваа на времето кога зборот "Израел" значеше повеќе општонародна пакост, а не "ветена земја", а покрај Садам, името на еден Јасер Арафат беше помен на добрите социјалистички пароли од типот "Нема рата без Јасера Арафата", или "Одавде до Пакистана, буде земља партизана"... Ах, јас само би рекол, those were the days my friend!!!

Државата се промени, дојдоа некои нови клинци, работниците од Ирак си заминаа, а типовите од каде што потекнуваа истите слатки УС долари, одлучија дека овој претседател повеќе не се вклопува во стратегијата на нафташките султанати и решија на културен начин прво да го замолат да се пензионира и замине во мир, секаде ама подалеку од Вавилон. Ама Садам го намрси мустаќот, им се заврте и им рече "No pasaran, пуцајте, ја и сада држим час". И така авиончињата летнаа, војските се намножија, а од некогашната СФРЈ, делот наречен бивша СРМ или сегашна РМ, а официјално меѓународна ПЈРМ (FYROM) реши повторно да ги испрати своите жетвари по УС долари во операцијата иронично наречена Freedom for Iraq. Ги јавнаа коњите, го облекоа подарените униформи и се втурнаа да ја опраат демократијата заедно со другите јавачи на апокалипсата и да придонесат во фаќањето, судењето и ликвидирањето на овој лош Садам, чунки да се помогнело во изградбата на до темел нестабилната и срушена цивилизација на тие богати вавилонци со лоши манири на раководење. Нажалост, по нив заминаа и некои други жетвари на истите УС долари, ризикувајќи заработка по цена на изгубен живот во пустинскиот песок, кои во недостаток на ефикасна дипломатија или државна стратегија, ги оставија своите коски и за последен пат се потпишаа во една од многуте јавни егзекуции на сега разулавените антиамерикански и антизападњачки орди на злото (нечии борци за слобода во слободен превод).

Во јато кон НАТО, за дом спремни, доларите и не се баш тие од некогаш, ама земјата е иста, додуше опустошена, со крвнички комплекс на секојдневно одземање на животи, со туѓи војски, во туѓи војни, ама овојпат со нас како еден од факторите за смирување на арапите од самите себе, а Израел сега ќе стане наша ветена земја!!!