11 ноември 2007
09 ноември 2007
Норвешка
Искрено се радувам што ете имам можност повремено да патувам и да се трудам да црпам и учам од секое ново патување, познанство и настан. Да уживам во широки плоштади, чисти улици, стара архитектура која е одлика на одредено поднебје и култура, во дивината на пејсажите, зеленилото, боите на сите годишни времиња, мирисот на морето, реката, заливот, езерото, во едноставноста на луѓето и животот што тие го водат.
Навистина е тешко да се пронајде тоа насекаде со оглед на комплицираноста на денешното животно темпо, но се чини тој дух ме опфати барем малку во едноденелното патешествие низ норвешкиот север, каде што бројните мали фјордови го заплискуваат секое катче од брегот и упорно навлегуваат длабоко во копното во времето на морската плима.Возењето со воз од Осло па околу 900 км на север открива претслика на поларниот круг без разлика што температурата и не беше многу ниска. Но во периодот од мај го крајот на јули ноќта ја заменува поларната светлина. Густа вегетација на шума, малечки станици, гратчиња, села заобиколени од планини и езера и морето од една страна кое го бара својот пат во внатрешноста на копното. И како се повеќе возот го пробива северот, така се поретки стануваат населбите и чувствувате дека се губите во широкото пространство на огромната територија, многубројни места за кампирање и риболов, мали дрвени куќички кои не патат од предимензионираност и мегаломански изглед без разлика на длабочината на норвешкиот џеб, чиста околина и ред, архитектонска релативна униформност која соодветствува на околината. Подоцна слушнав дека не само што не ви е дозволено да ја градите вашата куќа и викендица онака како што сакате, туку треба и бојата да одговара на локацијата и средината каде што се гради.
Можам само да замислам донесување на еден таков закон кај нас. Мислам дека половина од државата би била во рушевини.
Во чекалната на универзитетскиот град Трондхајм, додека го чекам следниот воз за Гронг уште малку понасевер, ја посматрам марината крај железничката станица и немирното море кое ги капи едрилиците на доковите. Сега северот почнува да се буди и да го покажува своето вистинско лице. Но се навикнав да уживам и во таа глетка само кога морето е близу мене, кога го чувствувам мирисот на брегот, и гледам како градот се претопува во сјајот на зајдисонцето засенет од морското плаветино.
Продолжувам понатаму уште три долги часа после тродневното патување дотука. Веќе сум уморен. Како недоглед пространството се отвора уште повеќе, гратчињата повторно оживуваат, веќе се стемнува, од воз се качувам во автомобил само уште три часа понасевер. Се прашувам има ли крај...
Заморот го прави своето и пополека дремам додека возиме према полуостровот Бронојсунд, па чекаме на траект до другиот крај на брегот. Ми годи свежиот морски воздух од поветарецот на платформата на бродот, па освежен се враќам во автомобилот на другиот крај од полуостровот па ете, само уште последните 50км па готово. Веќе го замислувам креветот и слаткиот сон. Пристигнуваме. Имам сили само за едно туширање, поздрав со домашните и долг сладок сон до наредното попладне :-)).
Деновите поминуваат брзо во кратки прошетки, рзгледување на малото гратче, локалните продавници, дегустација на неколкѕ видови домашен кавијар, прошетки крај морето и возење со бродче по локалните острови.
Во близината на градот се наоѓа и локалитет каде што за време на Втората светска војна германската команда градела еден куп подземни бункери и набљудувачки позииции кои ќе ја штитат од евентуален напад на сојузниците по норвешкото море, што и не се случи, но сепак тоа место остави трага и во животите на многу балкански народи кои биле доведени како принудни работници да ги градат овие фортификациски објекти.
Уште една трага на балканските посетители претставуваат и куќичките крај еден мал брег каде што биле сместени и бегалците од босанската па и од косовската војна. Приказните за нив се нажалост секакви, а како белег на балканскиот синдром на уништување сведочат и полураспаднатите објекти кои некогаш претставувале дом на незгрижени луѓе чија мака ги натерала да побараат бекство дури на далечниот север. Но сепак дел од нив морале да остават доказ за простотилукот што го носат и манирите на благодарност преку деструктивно однесување, криминал и рушење на она што не им припаѓа.Но тоа и неможе да ја расипе сликата за земјата која најшироко отвори врата за голем број на емигранти од целиот свет и даде шанса истите да го пронајдат своето место под сонцето тука и да ги практикуваат слободно своите обичаи и традиции.
Заминувам нагостен, одморен, со топло чувство на прифатеност од страна на моите домаќини и гледам како пополека, испратен од топлото сонце, северот го заменува една друга глетка на реалноста на животот, еден поинаков свет кој допрва треба да се менува и прилагодува на новите токови. Добре си дојде назад на Балканот, во Македонија.
Ѓубре на улиците, несреден рахитичен град кој мисли дека се нарекува метропола, бетонска џунгла на асфалт и тешко проодливи пешачки стази, зградишта во квазиархитектонски кич, сивило и одамна изгубен идентитет. Многу зборови ми доаѓаат, но не сакам да го расипувам впечатокот на привременото бекство па овде ќе замолчам.
Ете, тоа е мојот свет засега, ваков или онаков, го сакам дури и кога го мразам. Но се надевам дека може да се промени. Што побрзо, тоа подобро!!!
Објавено од
Skywalker
во
16:11
0
коментари
24 октомври 2007
Andrijana Budimir: "Toše je bio moja ljubav i moj život"
Extra ekskluzivno
Dan nakon pogreba tragično preminulog makedonskog pjevača Toše Proeskog njegova je djevojka Andrijana Budimir u njegovoj rodnoj kući u Kruševu novinarki Extre ispričala dramatičnu pričo o njihovoj skrivenoj ljubavi
"Princezo moja jedina, lepo mi pajki pa ću da te čuvam u snu. Sve ima smisla, otkad si ponovo u mom životu. Volim te, lepo mi pajki", sadržaj je jedne od posljednjih poruka koje je rukometašica i bivša srpska reprezentativka Andrijana Budimir dobila od svojeg dečka, tragično preminuloga 26-godišnjeg makedonskog pjevača Toše Proeskog koji je prošli utorak poginuo u stravičnoj prometnoj nesreći kod Nove Gradiške.
Toše Proeski vozio je automobil na putu prema Zagrebu, a nakon što je prošao granicu na Bajakovu sjeo je na suvozačevo sjedalo, spustio ga i prije nego što je zaspao nazvao svoju djevojku Andrijanu. Zaželio joj je laku noć i utonuo u san iz kojeg se više nije probudio. Za makedonskim slavujem, kako su ga od milja nazvali mediji, tuguje neutješna obitelj, prijatelji, publika, ali i djevojka o kojoj je javnost jako malo znala. Jedini i glavni razlog tome bila je odluka Tošine menadžerice Ljiljane Petrović, koja se toga kobnog dana također nalazila u smrskanom Touaregu.
Smatrala je da je za njegovu karijeru bolje u javnosti stvoriti imidž slobodnog pjevača. U svojem posljednjem intervjuu popularnoj makedonskoj televizijskoj novinarki Vesni Petruševskoj, samo nekoliko sati prije pogibije, na pitanje o privatnom životu odgovorio je: "Ja sam sam, usamljen. Plašim se, može biti zbog posla. najgora fobija mi je da bi djevojka bila sa mnom samo zato što sam Toše, a ne ono što jesam. Cijenim prave vrijednosti u životu. I moja bi djevojka trebala cijeniti prave vrijednosti, bila to djevojka s kojom sam u vezi ili prijateljica. U zadnje je vrijeme puno nagađanja o mojem životu, no odlučio sam ne diskutirati o njemu. Andrijana Budimir se nije vratila u Makedoniju zbog mene, ona ima neke druge planove, ali smo u zadnje vrijeme puno zajedno kao prijatelji."
Slika za javnost i prava realnost u ovom su slučaju potpuno različite.
Andrijana Budimir bila je ljubav njegova života, a u travnju ove godine zbog Toše je prekinula ugovor sa španjolskim rukometnim klubom Astroc Sagunto i preselila se u Skopje gdje su živjeli u njegovoj vili u naselju Zlokuće.
Godinu dana starija Andrijana rođena je u Osijeku, a za vrijeme rata preselila se u Beograd gdje je igrala u Crvenoj zvezdi, a kasnije u RK Napredak u Kruševcu. Početkom 2001. godine potpisala je ugovor s makedonskim Kometalom s kojim je dva puta osvojila prvenstvo države, europsku ligu prvakinja i superkup. Andrijana i Toše upoznali su se na velikoj proslavi u Skopju kad je Kometal osvojio Ligu šampiona 2001. Nakon tri godine veze, ponajviše zbog razdvojenosti i karijere jednog i drugog, Toše i Andrijana su prekinuli. Ona je otišla u Valenciju gdje je sljedeće dvije godine igrala za spomenuti klub. Njezin povratak u Skopje nastavak je njihove velike ljubavi koja je igrom sudbine opet prekinuta.
Dan nakon sprovoda, s Andrijanom smo razgovarali u Tošinoj obiteljskoj kući u Kruševu, točnije u njegovoj sobi koja je bila pretrpana pristiglim telegramima i obiteljskim albumima. Ovo je njezina prva izjava za javnost otkad se vratila u Skopje. Iako su je makedonski novinari uporno nazivali, odbijala je bilo kakav razgovor. Napomenimo da je ovaj razgovor tekao vrlo teško i polako jer je Andrijana cijelo vrijeme plakala, bila je potpuno odsutna i vrlo je teško sklapala rečenice. Bila je vrlo usporena od injekcija za smirenje, a na razgovor je pristala jer, kako kaže, ionako nema više što izgubiti: "Izgubila sam sve što sam imala. Sad je ionako sve svejedno."
EXTRA: Tko vam je javio da je Toše stradao?
- Moja prijateljica. Ja ni danas ne vjerujem da ga više nema.
EXTRA: Kad ste se posljednji put vidjeli?
- U ponedjeljak ujutro otišli smo zajedno iz Kruševa za Skopje jer je Toše imao intervju s Vesnom Petruševskom na makedonskoj televiziji. Došao je nakon intervjua kući, okupali smo se zajedno, večerali i stalno mi je govorio: "Ne ide mi se, ne ide mi se, tako mi se ne ide." Nekoliko me puta pitao: "A da ne idem, što ti misliš?" Rekla sam mu da nazove Zuhru i kaže mu da će doći tek navečer. Bio je umoran i najradije bi ostao sa mnom. No, ipak je odlučio ići i rekao mi: "Tu me čekaj. Tu me čekaj i nikamo ne idi." Bio je tako sretan što sam tamo. A i ja sam bila. Teško smo se razdvajali jedno od drugoga. Neposredno prije odlaska uzeo je ključeve svoje Bube koju je toliko volio jer je mislio da taj auto ima dušu. Toše je i inače jako volio automobile. Dao mi je taj ključ i rekao: "Evo ti, vozi bubicu i čuvaj mi se." Nazvao me kad su prošli granicu i rekao: "Lepo mi nankaj, i meni se spava. Volim te najviše na svijetu." I to je zadnje što mi je rekao. Nakon toga je zaspao zauvijek. O Bože, zašto si mi ga uzeo... Ja još uvijek ne vjerujem da ga nema. Kako ću živjeti sad bez njega? Bio mi je sve na svijetu.
EXTRA: Vozač Georgij Georgijevski vaš je dobar prijatelj.
- Nemojte me pitati da li ga krivim. Ne krivim ga. Tošu i Đolu ispratila sam oko 23.15. Đole mi je veliki prijatelj i to što se dogodilo bila je božja sudbina. Uvjerena sam da bi Đole i poginuo umjesto njega da je mogao. Volio ga je više od sebe. Bili su nerazdvojni. On se neće nikada riješiti krivnje u sebi. Georgij je vozio Tošu jer je njegov vozač bio tjedan dana na godišnjem.
EXTRA: Mnogi ne znaju da ste upravo vi najveća ljubav u njegovu životu. Toše je u svojim intervjuima izjavljivao da još nije pronašao ljubav svog života te da želi da ga netko voli zbog njega, a ne zbog njegova uspjeha. Noć uoči pogibije, u intervjuu Vesni Petruševskoj rekao je da ste prijatelji. Zašto?
- Toše je bio pod velikim pritiskom javnosti. Naša je veza bila tajna samo iz jednog razloga - zbog njegove menadžerice Ljiljane Petrović koja je tvrdila da se to ne smije iznositi u javnost. Inzistirala je da Toše u javnosti ima imidž slobodnog momka. On se nije s tim slagao i rekao mi je da pričekam do Nove godine, da prođu svi ovi koncerti, pa ćemo to onda staviti na svoje mjesto.
EXTRA: Kakav je bio vaš odnos s Ljiljanom Petrović? U već spomenutom inetrvjuu Toše je rekao da mu je ona bila kao druga mama.
- O nikome ne želim reći ništa loše. Slika u javnosti bila je potpuno drugačija. Ljiljana jedino mene nije nikada uspjela otjerati od njega. Sad će se ionako mnoge stvari saznati, Ljiljana njemu nikada nije bila druga majka.
EXTRA: Je li vam smetalo to što vas je na neki način skrivao?
- Rekla sam mu - to je tvoja karijera i ti odlučuješ. S druge strane, nisam se htjela eksponirati i pristala sam na to. Vratila sam se zbog njega i uopće mi nije bilo bitno hoće li novine znati da li ja postojim u njegovu životu ili ne. Ja sam znala da postojim.
EXTRA: U jednom ste intervjuu izjavili: "Prepuna sam ozljeda, no prije svega želim obitelj s troje djece. Uzalud mi sav novac ako toga nemam." Je li vaša veza s Tošom išla u tom smjeru?
- Jako smo željeli djecu, ali zbog njegove karijere u ovom trenutku to nije bilo moguće. Prije nekoliko mjeseci, jednu se večer vratio s puta i rekao mi da ima poklon za mene. Odmah sam htjela znati što je, ali mi je rekao da pričekam u sobi na katu. Mislila sam da je neka torta koju treba staviti u hladnjak. Nakon nekoliko minuta pozvao me natrag. U rukama je držao štene zlatnog retrivera. Rekao mi je: "Evo ti pas, da bar neko vrijeme ne kukaš više za bebu." Kad je rekao da se zove Bas, rekla sam mu da ga je trebao nazvati Klavir. Bila sam tako sretna. Po cijele dane smo se igrali s njim. Bio je prava beba. Prije samo nekoliko dana bili smo u jednom kafiću sa svojim društvom, bio je jako sretan i dobro raspoložen. Uzeo je mikrofon, pjevao mi pred svima i onda rekao: "Još godinu dana i hoću da mi rodiš dijete." Ne sjećam se da sam ikada osjetila veću sreću.
Објавено од
Skywalker
во
00:00
0
коментари
16 октомври 2007
Збогум Тоше...
Тоше, ти требаше да ја извршиш својата мисија и да заминеш во мир, едноставно во сон таму негде на патот, а јас да го живеам денот и да учам секојдневно поставувајќи си го ова прашање, Господе, направи ме утре подобар човек, од денеска и покажи ми го вистинскиот правец!!!
Збогум Тоше! Пеј слободно на небото, сигурен сум дека веќе имаш добро место меѓу хорот на ангелите. Господ е сега навистина со тебе. Верувам!
Објавено од
Skywalker
во
20:18
0
коментари
13 октомври 2007
Tako je malo riječi palo...
I kada se uporede ta dobra četiri i pol mjeseca znoja, psiholškog rata, nervoza, seljačkih faca u kupaćim kostimima sa proredima među zubima kako zavode ''nevine'' istočnjakinje, ponekad nedovoljno održavanje plaža pored plavih zastavica za čistoću i uređenost, gutljaj evropejizma pomješan dalmatinskom bevandom, skupoća cijenika svake godine i teškoća da konačno naselje Medena dobije bolji izgled, malo finansiski moćnije goste, no i odbaci poltrone koji kvare image hrvatskog turističkog blaga, pogledam more, pogledam niz maslina dok biciklom vozim prema plaži, osjetim miris joda, soli, vina, domaće rakije u zraku, pogledam nebo i kazem, Bože hvala ti za ovo.Moje duhovno i tijelesno zadovoljstvo zbog koje ponovo svako novo jutro zavolim ovaj svijet i krećem sviježim mislima naprijed, kao novak koji jedva čeka da obuče uniformu i krene u boj, u boj!!!
Priča o lijepim stvarima uvijek uspje uništiti ružnoću ovoga svijeta. Neka se samo množe kroativni ljudi. Ako ih ne nađemo u dovoljnom broju, počnimo ih uvoziti! Show must go on!!!
Објавено од
Skywalker
во
11:01
0
коментари
11 април 2007
Кој тоа таму пее???
Администрацијата на претседателот Џорџ Буш и Пентагон се меѓу носителите на наградата „Замолчување на годината“ за 2007.Центарот за заштита на слободата на говорот „Томас Џеферсон“ секоја година им доделува „награди“ на оние што, според него, најмногу го прекршиле основното човеково право, односно Првиот амандман.
Добитниците се објавуваат на 13 април - роденденот на претседателот Томас Џеферсон.
Според центарот, администрацијата на претседателот Буш се обидела да ги обесхрабри, модификува и понекогаш да ги цензурира научните извештаи и трудовите поврзани со глобалното затоплување.
Пентагон е критикуван поради тајната истрага за организациите - иницијатори на мирни антивоени протести.
Специјална екипа од 2003 досега ја следи и електронската пошта на учесниците на протестите. Работата на овој тим беше откриена во минатата година.
Меѓу оние на кои ќе им припадне ова признание е и членот на Претставничкиот дом на Американскиот конгрес, Пит Кинг, кој побара истрага за шпионажа против весникот „Њујорк Тајмс“ поради откритијата дека федералната влада следи меѓународни банкарски трансакции.
(преземен текст)
Сега многу лесно може да се заклучи кој тоа се обидува да му ги затвори ушите и очите на својот народ и постојано да го држи во стрес предизвикан за следење на трендот на глобалните светски интереси за сметка на некаква си безбедност и борба против тероризмот, а во името на некаква демократија на која сите ние се огледуваме денес. Злото предизвикува зло, велат, војната предизвикува војни, а смртта смрт од освета. Бумерангот во светски рамки им се враќа секогаш повеќекратко на оние што го испуштија од рака, а изгледа дека историјата некои неможат да ја научат и покрај безбројните повторувања низ вековите, дека апсолутно не можете да контролирате нешто доколку тоа не сака да биде контролирано од вас. Кога тогаш, тензијата мора да пукне. Така беше со вековното ропство, ослободителните војни, колонијалните поседи, па модерното ропство на расната дискриминација против обоените која владееше и во минатиот век, виетнамската војна, еве сега и Ирак итн.Ако државникот со најмал коефициент на интелегенција до сега не може да се сети каде го води својот народ и во чие име, го разбирам. Прво треба да научи да вози велосипед, оти за малку идиотски ќе загинеше од неколкуте падови, па треба да научи како се џвака тврда храна, оти исто така не толку одамна ќе се задушеше со јадење на переци, иако на никој и немаше да му предизвика некоја голема штета. А потоа, треба да научи да го слуша гласот на својот народ! Не постои ниту една земја која може да се нарече колевка на демократијата а да се соочува до ден денес со вакви инфантилни загонетки и "награди" за затупување на сопствениот народ и убивање на вистинските државници во замена за сурогат династии!
Објавено од
Skywalker
во
14:18
0
коментари
23 март 2007
Ко бајаги Комаја...
Ало,
Абе, јас предлагам тие сексуални финеси да се практикуваат под строг надзор на чуварите на еден нов Голи оток. И онака веќе споменатите комајци се сунчаа пред некоја година на еден од хрватските брегови, онака среќно голишави во семинарско групно расположение па удри на кој ќе стигнеш, каде што ќе стигнеш и со што ќе стигнеш. Па што ќе им фали во доброволна изолација на превоспитување, во околина каде што се гледаат само карпи, бранувано море и чиста голотиња? Голи оток е створен за тоа. Вратете му го сјајот драги хрвати.
Што да се каже друго од овој збир на невкус, неморал и пад на секоја вредност, етика и воспитување, похотно конзумирано од личност што треба да го даде својот печат во општеството и создавањето на идно семејство? Јас би рекол, народ кој има ваква младина, можеби ќе ТРЕБА ДА СЕ ЗАПЛАШИ за својата иднина!!!
Објавено од
Skywalker
во
14:06
0
коментари
02 февруари 2007
Ние и СИ ЕН ЕН
Алоха, пред извесно време имаше мала еуфорија во некои медиуми дека CNN weather го има забележано Скопје како дел од денешна Србија, т.е. некогашна Југославија.
Бев веднаш на сајтот и ја отворив страницата на СИ ЕН ЕН и видов дека тоа не е вистина и не верувам дека ваква сериозна телевизиска станица би си дозволила ваков гаф. Без разлика што понекогаш американците се прагматично затупени во одредени изјави или контракултурни дебати, мислам дека овој пат за џабе си правиме лоша реклама дека не се знае доволно за нас од икс причини.
Ваквата несериозност можеби им годи на некои медиуми да увезуваат непотребна паника и глупости и со тоа да ни то зајакнуваат таканаречениот патриотизам, за да бидеме малку подалеку од некои вистински проблеми кои ни се случуваат дома.
Затоа, прво вие драги медиуми научете каде е Македонија а после кривете го СИ ЕН ЕН за сé друго.
Кој не верува нека отиде на порталот да види дека покрај Скопје, за временската прогноза стои

Објавено од
Skywalker
во
16:29
0
коментари
09 јануари 2007
И по Садам, Садам!!!
Крајот на старата година помина делумно во еуфорија, делумно во амбиент било и да не се повтори. Меѓу настаните што оставија белег за паметење, мене ми остави симпатичен и помалку комичен впечаток овој некролог на некогашниот ирачки претседател, некои ќе го наречат помалку или повеќе диктатор, батина и бог, некогаш семоќниот "вавилонски" потомок, господинот Садам Хусеин.
Долупотпишаниот г-н Слобо кој му оддава почит на тукушто обесениот за воени злосторства Садам, нé потсетува на едно време кога со полна надеж го полневме домашниот и девизниот буџет на привремена работа во пустинскиот Ирак и околниот арапски свет, каде што голем број на работници од тогашната СФРЈ pa i СР Македонија се печеа на пустинското сонце во тогашната блиско источна долина на рајот, градејќи го царството на Садам. Се градеа мостови, фабрики, улици, бункери и што сé не, а за возврат се стекнуваа американски долари, нафта за потребите на нашата федерација, friendship & fellowship со тамномурестите студенти кои во контигенти доаѓаа во пријателската СФРЈ како симбол на блиско-источното пријателство не само со Ирак, туку и со целиот арапски свет и потсетуваа на времето кога зборот "Израел" значеше повеќе општонародна пакост, а не "ветена земја", а покрај Садам, името на еден Јасер Арафат беше помен на добрите социјалистички пароли од типот "Нема рата без Јасера Арафата", или "Одавде до Пакистана, буде земља партизана"... Ах, јас само би рекол, those were the days my friend!!!
Државата се промени, дојдоа некои нови клинци, работниците од Ирак си заминаа, а типовите од каде што потекнуваа истите слатки УС долари, одлучија дека овој претседател повеќе не се вклопува во стратегијата на нафташките султанати и решија на културен начин прво да го замолат да се пензионира и замине во мир, секаде ама подалеку од Вавилон. Ама Садам го намрси мустаќот, им се заврте и им рече "No pasaran, пуцајте, ја и сада држим час". И така авиончињата летнаа, војските се намножија, а од некогашната СФРЈ, делот наречен бивша СРМ или сегашна РМ, а официјално меѓународна ПЈРМ (FYROM) реши повторно да ги испрати своите жетвари по УС долари во операцијата иронично наречена Freedom for Iraq. Ги јавнаа коњите, го облекоа подарените униформи и се втурнаа да ја опраат демократијата заедно со другите јавачи на апокалипсата и да придонесат во фаќањето, судењето и ликвидирањето на овој лош Садам, чунки да се помогнело во изградбата на до темел нестабилната и срушена цивилизација на тие богати вавилонци со лоши манири на раководење. Нажалост, по нив заминаа и некои други жетвари на истите УС долари, ризикувајќи заработка по цена на изгубен живот во пустинскиот песок, кои во недостаток на ефикасна дипломатија или државна стратегија, ги оставија своите коски и за последен пат се потпишаа во една од многуте јавни егзекуции на сега разулавените антиамерикански и антизападњачки орди на злото (нечии борци за слобода во слободен превод).
Во јато кон НАТО, за дом спремни, доларите и не се баш тие од некогаш, ама земјата е иста, додуше опустошена, со крвнички комплекс на секојдневно одземање на животи, со туѓи војски, во туѓи војни, ама овојпат со нас како еден од факторите за смирување на арапите од самите себе, а Израел сега ќе стане наша ветена земја!!!
Објавено од
Skywalker
во
15:18
1 коментари








